Zapraszamy wszystkich zainteresowanych tematem jawności w Szczecinie, województwie i Polsce na szczeciński Toast za jawność. Już 3 października, od godziny 18.00, w Szczecińskim Inkubatorze Kultury przy Wojska Polskiego 90 spotykamy się, by porozmawiać o naszych lokalnych strażnikach i z naszymi lokalnymi strażnikami. Wychylimy symboliczną lampkę szampana za jawność i tych, którzy patrzą władzy na ręce.
Przyjdźcie Wy, którzy monitorujecie jakikolwiek odcinek naszego państwa, by podzielić się swoim doświadczeniem, by porozmawiać o blaskach i cieniach bycia strażnikiem, o sukcesach i porażkach, a także o tym, jakiego wsparcia potrzeba, by sukcesów było więcej.
Przyjdźcie Wy, którzy interesujecie się tym, co dzieje się w naszym regionie, chcecie wiedzieć więcej, niż podają w gazetach czy telewizji.
Przyjdźcie Wy, którzy macie wolną chwilę i chcecie poznać ciekawych i zaangażowanych ludzi.
Po prostu - przyjdźcie :)
Obecność na spotkaniu zadeklarowało 2/3 zarządu Sieci Obywatelskiej - Watchdog Polska, czyli Szymon Osowski i Bartosz Wilk.
Spotkanie będzie rejestrowane i udostępnione w internecie, ale oglądając relacje nie można zadawać pytań - dlatego przyjdźcie :)
Porozmawiajmy, poznajmy się :)
Za zdrowie jawności i tych, którzy jej strzegą.
Oczywiście zapraszamy też na Toast za jawność w Warszawie, który zaczyna się o godzinie 18 już w najbliższą środę, 28.09.2016.
Monitoring społeczny to forma korzystania z praw obywatelskich i realizowania obywatelskich obowiązków. Jako właściciele mienia państwowego, mamy prawo i powinniśmy wiedzieć, co się z nim dzieje. Na tym blogu będę informowała o prowadzonych przeze mnie monitoringach. Zachęcam do takich działań każdego, kto czuje się mieszkańcem swojej gminy.
poniedziałek, 26 września 2016
wtorek, 20 września 2016
89. Rok po raporcie
Niedawno minął rok od upublicznienia mojego raportu z
monitoringu spółek komunalnych w Szczecinie, przygotowanego na podstawie
Zakładu Wodociągów i Kanalizacji. W trakcie spotkania promującego mój raport, a
także w trakcie przeprowadzonych przez Jawny Szczecin debat, które odbyły się w
kolejnych miesiącach, z Biura Nadzoru Właścicielskiego padały deklaracje
wprowadzenia zamieszczonych w raporcie rekomendacji. Nie wszystkich oczywiście,
ale kilku. Czas na sprawdzenie, jak się mają te rekomendacje.
Przy okazji – przeglądając BIP-y miejskich spółek
zauważyłam, że monitorowany przeze mnie Fundusz Wspierania Rozwoju
Gospodarczego Miasta Szczecina 18 kwietnia 2016 roku zmienił nazwę i siedzibę.
Teraz nazywa się Agencja Rozwoju Metropolii Szczecińskiej sp. z o.o. i mieszka
w okolicy Technoparku (ewentualnie w samym Technoparku, bo adres jest
Niemierzyńska 17A).
Przejrzałam BIP-y wszystkich spółek, w których miasto
ma udziały i odkryłam, że nie wszystkie spółki mają BIP-y. Nie ma go na
przykład mój ulubiony Technopark – spółka 100% miejska. A powinien. Złudzenie
posiadania BIP-u ma Szczecińsko-Polickie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne –
wielki, piękny znaczek, po środku lewej strony zachwycił swoim rzucaniem się w
oczy, ale po kliknięciu wylądowałam na BIP-ie urzędu gminy w Policach. BIP-u
nie ma też Szczecińska Energetyka Cieplna (33,43% udziału miasta), Miejskie
Przedsiębiorstwo Oczyszczania (51% miejskiej kasy), a także Spółka Wodna
Międzyodrze – multitwór, w którym miasto ma 3,83% udziałów. Zwrócę uwagę na ten
fakt w korespondencji z Biurem Nadzoru Właścicielskiego, a także z urzędem
gminy w Policach. Edukacja, misiu! Zobaczymy, czy skuteczna.
Wracając do BIP-ów i ich aktualności. Aby w ogóle
sprawdzić BIP, trzeba go najpierw znaleźć. Większość odnośników jest mała i nie
rzucająca się w oczy. Sztuką samą w sobie jest znaczek BIP MPO – mały gzygzoł,
który rozpoznałam na zasadzie skojarzeń. Po kliknięciu idziemy na kompletnie
puste strony. To bardzo pusta spółka :P
Na tle grupy pozytywnie wyróżnia się NiOL ze swoim
sporym, czytelnym znakiem, oraz Zakład Unieszkodliwiania Odpadów. Wyraźne i
dość łatwe do odnalezienia BIP-y mają obie spółki autobusowe, Żegluga Szczecińska,
Agencja Rozwoju cośtamcośtam, czyli dawne FWRGMS, Szczeciński Fundusz
Pożyczkowy, MTS oraz Zarząd Portów Szczecin i Świnoujście. Dołączyłyby i
Tramwaje Szczecińskie, gdyby nie to, że szary kolor znaczka znacząco utrudnia
jego znalezienie.
Aktualność wpisów oceniałam na podstawie dostępnych
informacji. Poza oczywiście tymi spółkami, które BIP-ów nie miały wcale.
Najstarsze informacje znalazłam na stronie MTS – dane finansowe wykazane w
BIP-ie były z 2012 roku. Dane finansowe (czasem sam wynik, czasem trafiła się
wersja rozbudowana ) większość spółek miała za 2015 rok. ZWiK i Tramwaje
Szczecińskie świecą kasą za 2014, a ZUO nie wiadomo za jaki okres – dane są,
ale nie opisane.
Nie wszystkie spółki mają w BIP-ach rejestry umów. Mogą
się nimi pochwalić ZWiK (rejestr do maja 2016), TBS Prawobrzeże (umowy tylko z
2016), NiOL (tylko z 2016), Szczecińskie Przedsiębiorstwo Autobusowe Dąbie (od
2015), Szczecińskie Przedsiębiorstwo Autobusowe Klonowica (nówka sztuka nie
śmigany – od lipca 2016), Żegluga
Szczecińska ( dość dziwny, od grudnia 2014 do lutego 2015), ARMS (od stycznia
2016), Szczeciński Fundusz Pożyczkowy (od lipca 2016) oraz Tramwaje
Szczecińskie (od sierpnia 2016). Przy czym Tramwaje Szczecińskie mają tam błąd informatyczny -
kiedy próbujemy przejść na drugą stronę rejestru umów, przenosi nas do rejestru
zmian.
Wszystkie rejestry sporządzone są w taki sposób, że nie ma możliwości
zapoznania się z samą umową. Co oczywiście sprawia, że trzeba się będzie
dopytywać o konkretne dokumenty, męcząc urzędników wnioskami o informacje.
Rozumiem, że tak jest wygodniej, tylko proszę potem nie narzekać, że urzędnicy
nie mają czasu pracować.
Nie robiłam podobnej analizy w trakcie pierwszego
monitoringu, opierając się jedynie na danych ze stron Zakładu Wodociągów i
Kanalizacji, dlatego podsumowanie powinnam oprzeć na tym samym BIP-ie. W
Zakładzie Wodociągów i Kanalizacji, spółki, którą monitorowałam w 2015 roku
BIP jest zdecydowanie uaktualniony. Do tego w porównaniu z pozostałymi spółkami – wyraźnie bogatszy. Zawiera na przykład informacje i protokoły z kontroli
zewnętrznych i wewnętrznych. To jedyna spółka, która coś takiego ma.
Jeśli chodzi o realizację tej rekomendacji daję 4 (na
6 możliwych). Aktualizacja nastąpiła, ale ubogość prezentowanych danych obniża
wartość BIP-ów spółek miejskich. ZWiK za tę część swojej działalności ma u mnie
5.
2. Wnioski
o informację publiczną i odpowiedzi na nie – w BIP-ach.
Dwie spółki mają w swoich BIP-ach wnioski o informację
publiczną z odpowiedziami. To ZWiK (wnioski od maja 2016) i SPAD (od marca
2016). Zakładki sugerujące, że coś się zacznie dziać w temacie udostępniania wniosków
o informację publiczną pojawiły się w TBS Prawobrzeże,
SPAK, Tramwajach Szczecińskich, ARMS (dawniej FWRGMS) i Szczecińskim Funduszu
Pożyczkowym. I przypominam - tylko zakładki. Mało.
Ogólnie BIP-y spółek są bardzo ubogie. Na ich tle
wybija się BIP Zakładu Wodociągów i Kanalizacji, a także – wizualnie –
Tramwajów Szczecińskich. Ten ostatni wyłącznie optycznie, bo zawartości za dużo
tam nie ma. Na czternaście przeanalizowanych BIP-ów (przypominam, że pięć
spółek nie ma ich wcale) aż osiem mam z adnotacją „ubogi” lub „symboliczny”. To
oznacza, że zawierają wyłącznie dane podstawowe, a ich twórcom nie chciało się
nad nimi popracować. Wiecznie smarkającym na strażników prezesom przypominam,
że bogaty BIP znacząco zmniejsza ilość wniosków o informację publiczną. Im
więcej tam wrzucicie, tym więcej znajdę sama i nie będę zawracała tyłka Waszym
pracownikom.
Realizacja tej rekomendacji – 2. Sytuacja na pewno nie
jest dostateczna.
3. Wnioski
o informację publiczną i odpowiedzi w BIP-ie miejskim.
Są, od 27 czerwca 2016 roku. Z tego, co pamiętam,
deklaracja pojawienia się tych informacji padła na jednej z naszych debat.
Ostatnia była 31.03.2016. Blisko trzy miesiące trwało wrzucenie na stronę
zakładki. Najświeższy opublikowany materiał pochodzi z dnia 19.09.2016, czyli
dokumenty wrzucane są na bieżąco. Będę obserwowała przez jakiś czas, czy
pojawią się sprawy sprzed 27.06.2016, czy ta data pozostanie datą startową.
Realizacja tej rekomendacji – 5. Szóstka pojawi się po
uzupełnieniu wniosków od stycznia 2015 (takie podniesienie poprzeczki, choć w
tym zakresie czuję się usatysfakcjonowana – po prostu czepiam się).
4. Zmiana
zdublowanego zarządu.
Tu reakcja była natychmiastowa, zarząd zmieniono w
ciągu miesiąca od wysłania mojego raportu do Prezydenta Miasta Szczecin. Pełna
szóstka!
5. Konkursy
na członków zarządu spółek miejskich.
Zgodnie z deklaracją dyrektor Biura Nadzoru
Właścicielskiego, w trzecim kwartale 2016 roku miały zostać opracowane i
przyjęte jednolite dla wszystkich spółek regulaminy konkursów na członków
zarządu. 14 września 2016 roku wysłałam zapytanie w tej sprawie. Zapytałam, czy
podjęto prace zgodne z w/w deklaracją, na jakim są etapie i kiedy możemy
spodziewać się ich wdrożenia. Nie dostałam jeszcze odpowiedzi. Pismo jest
eksperymentalne trochę, bo nie poprzedziłam pytania magiczną formułką z
paragrafami. Zobaczymy, czy zadziała.
Ogólnie jestem całkiem zadowolona. Po pierwsze –
przekonałam się, że zwykły mieszkaniec może generować zmiany w mieście, bez
konieczności przykuwania się do mienia i robienia problemu paniom sprzątającym.
Po drugie – zainteresowałam tematem strażnictwa sporą grupę znajomych i nieznajomych.
Nawet jeśli większość zainteresowała się tylko tym, co ich dotyczy, to już jest
o kilkanaście obszarów monitorowanych więcej. Po trzecie – pokazałam, że wiedza
o prawie i mieście jest do ogarnięcia dla przeciętnego Kowalskiego. Po czwarte –
poszerzyłam ogromnie swoje horyzonty. Po piąte – odkryłam wiele interesujących
tematów, którymi zajmę się w miarę wolnego czasu i mocy przerobowych. Po szóste
– nawiązałam wiele znajomości, dzięki którym mam siłę i zapał do pracy. Po
siódme – mogłabym wymieniać pozytywne skutki monitoringu spółek komunalnych
jeszcze długo, ale nie będę zanudzała. Idzie ku dobremu – po prostu.
Oczywiście – jest ogrom obszarów, którymi należy się
zająć – i to wszystko przede mną/przed nami.
Podsumowanie nie byłoby pełne, gdybym nie wspomniała o sprawach, które na swoje rozstrzygnięcie czekają w sądzie. Przypominam zatem, że czekamy na rozpatrzenie przez NSA
skarg kasacyjnych w dwóch sprawach ze ZWiK-iem (udostępnienie listy pracowników
i udostępnienie kontraktów z zarządem) i w jednej sprawie z Technoparkiem
(drażliwa sprawa stanowiska zajmowanego przez Jolantę Balicką). Czekamy też na
rozpatrzenie kilku skarg Sieci Obywatelskiej Watchdog Polska przez WSA, dotyczących
szczecińskich miejskich spółek, a wynikających z ich odmowy udostępnienia rejestru
umów zawartych przez te spółki.
Z imprez jawnościowo-towarzyskich - czeka nas 28 września Toast za jawność w Warszawie, a 03.10.2016
Toast za jawność – poznaj swojego watchdoga w Szczecinie.
I kolejne debaty na ważne tematy :)
Liczę na Waszą obecność :)
p.s. Szczegóły dotyczące spotkania w Warszawie dla tych, którzy nie lubią klikać na linki - 28
września, w Międzynarodowym Dniu Prawa do Informacji, o godzinie 18.00, SOWP
organizuje Toast za jawność. Spotkanie odbędzie się w Narodowej Galerii Sztuki
Zachęta, Pl. Małachowskiego 3.
poniedziałek, 12 września 2016
88. Dokument wewnętrzny a sprawa polska
O tajemne hasło „dokument wewnętrzny” osoby patrzące
władzy na ręce potykają się coraz częściej. Pod tą uniwersalną przykrywką
odmawia się nam dostępu do opinii, ekspertyz, korespondencji wewnętrznej urzędu
dotyczącej danej sprawy i innych informacji, niezbędnych do sprawdzania, czy
wszystko jest ok. Władze uznają, że mamy prawo poznać jedynie efekt ich pracy w
postaci decyzji, bez ujawniania drogi, na której te decyzje zostały podjęte.
Nie mamy prawa dowiedzieć się, czy decyzja jest zgodna z ekspertyzami, z
opiniami otrzymanymi od organizacji pozarządowych czy mieszkańców. Nie mamy
prawa poznać stanowiska różnych wydziałów urzędu, nie mamy szans na odkrycie
wszystkich „za i przeciw”. Dlaczego – pojęcia nie mam. W różnych wyjaśnieniach
i uzasadnieniach pada informacja, że są to dokumenty nie stanowiące prawa, a
jedynie opiniujące. Na pewno tak, tyle że my też mamy prawo się z tymi opiniami
zapoznać. Chcę wiedzieć kto robi ekspertyzy dla urzędu i jak one brzmią. Chcę
móc zweryfikować osobę eksperta, a także porównać ekspertyzę z moją wiedzą o
temacie. Nie tylko sprawdzić, czy moja opinia jest taka sama, jak opinia
eksperta, ale także podszkolić się, poszerzyć horyzonty, poznać nowe argumenty,
także te przeciwne do moich. No i najważniejsze – chcę wiedzieć, czy i jak
opinie i ekspertyzy wpłynęły na podjęcie takiej, a nie innej decyzji
administracyjnej. Chcę wiedzieć, czemu nie posłuchano eksperta – poznać
argumenty. Jeśli rozumie się podstawy decyzji, łatwiej ją akceptować, gdy jest
różna od naszego zapotrzebowania. Kiedy można się zapoznać z całym procesem
podejmowania decyzji, ze wszystkimi za i przeciw, widać zaangażowanie władzy w
stanowienie prawa najbliższego potrzebom mieszkańców. Jeśli dostępu do nich nie
ma, włącza się podejrzliwość, że coś się kombinuje za naszymi plecami. Jawność
tych dokumentów leży w interesie uczciwej władzy.
Czasem w ramach uzasadniania odmowy udostępnienia
„dokumentów wewnętrznych” podaje się argumenty, że otwarty dostęp do nich może
opóźnić proces podejmowania decyzji, wydłużyć dyskusję. To nie lepiej
przedyskutować wszystko zanim coś stanie się faktem? Nie lepiej poznać
argumenty zwolenników i przeciwników rozwiązania przed ustanowieniem aktów obowiązujących?
Burza mózgów PRZED zwykle zapobiega burzy w mediach PO podjęciu jakiejś
decyzji. Daje szansę zaangażowania się mieszkańców w meblowanie ich najbliższej
okolicy, co ma ogromny wpływ na wzrost zaufania do władzy, ale też aktywizuje
lokalesów. Jeśli ich głos jest brany pod uwagę, będą się dzielić swoimi
opiniami i pomysłami. A przecież co dwie głowy, to nie jedna!
Sieć Obywatelska Watchdog Polska przygotowała analizę dotyczącą zasłonki pt. dokument wewnętrzny. Przeczytałam materiał z
wielkim zainteresowaniem – Wam również polecam. Szymon Osowski w szalenie
interesujący sposób pokazuje jak jest, dlaczego tak jest i dlaczego tak być nie
może. Dla każdego strażnika istotna jest znajomość padających w dyskusji
argumentów i kontrargumentów. Pozwala nie tylko na wyrobienie sobie opinii o
temacie, ale przede wszystkim daje nam wiedzę, w jaki sposób pozbawia się nas
konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do patrzenia władzy na ręce i jak należy
sobie radzić z tymi dziwacznymi i (moim zdaniem) bezprawnymi ograniczeniami.
Tekst logiczny i zrozumiały, mimo że jest w nim dużo prawniczego języka.
Wyciągnęłam z niego następujące, moje osobiste
wnioski:
- ani w ustawie, ani w konstytucji nie ma niczego pt.
dokument wewnętrzny;
- w prawodawstwie zastrzeżono, że wszelkie
ograniczenia w dostępie do informacji publicznej powinny być doprecyzowane (i
są – na przykład ze względu na bezpieczeństwo państwa, ochronę danych osobowych
i inne takie), a o dokumencie wewnętrznym
słowa nigdzie nie ma;
- sądy administracyjne z nieznanych powodów produkują
precedens w postaci „dokumentu wewnętrznego”, wchodząc tym samym (moim zdaniem
prywatnym) w buty prawodawcy, co jest (moim zdaniem) niedopuszczalne;
- sądy administracyjne z nieznanych powodów
rozszerzają pojęcie „dokumentu wewnętrznego” o kolejne urzędowe papierzyska, przez
co hamują proces kontroli władzy, odbierając obywatelom niezbędne do tego celu
narzędzia;
- nie wszyscy specjaliści zgadzają się z pojawieniem
się w orzecznictwie tworu pt. dokument wewnętrzny i podają podstawy prawne
mówiące o tym, że nie ważne jak bardzo głęboko wewnętrzny jest dokument, nic w
prawie nie napisano, że można odmówić jego udostępnienia;
- Konwencja Rady Europy wprowadza rozwiązanie pod
pojęciem ochrony sfery wewnętrznej, ale jednocześnie precyzuje, że ograniczenia
w dostępie do informacji spowodowane tą ochroną muszą być wyraźnie wskazane w
przepisach prawnych;
- w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku
takie doprecyzowanie zostało wprowadzone (napisano, że organ może odmówić
udostępnienia informacji, jeśli wymagałoby to udostępnienia danych będących w
trakcie opracowywania lub wymagałoby udostępnienia danych używanych do
wewnętrznego komunikowania się), natomiast w ustawie o dostępie do informacji
publicznej słowa o ograniczeniach i dokumentach do wewnętrznego komunikowania
się nie ma – czyli wszelkie ograniczenia w udostępnianiu są niezgodne z prawem;
- znowu ktoś wychodzi przed szereg i wie lepiej, „co
poeta miał na myśli”.
Reasumując – postanowiłam w odpowiedzi na odmowę
udostępnienia informacji pod pozorem, że jest to dokument wewnętrzny wysyłać
prośbę o wskazanie paragrafu w ustawie, który daje podmiotom możliwość odmowy
udostępnienia „dokumentu wewnętrznego”.
sobota, 10 września 2016
87. Jak zgłaszać SKUTECZNIE
Postanowiłam o tym napisać oddzielny post, bo zbyt często na spotkaniach słyszę: a ja zgłaszałam/zgłaszałem do straży miejskiej i zupełnie nie zareagowali.
Chciałam się podzielić moimi spostrzeżeniami przy zgłaszaniu czegokolwiek - od zapotrzebowania do nieprawidłowości.
Otóż - mili Państwo - bez względu na to, czego dotyczy Państwa zgłoszenie, najbardziej liczy się papier. List polecony, w ostateczności mail. Coś, co zostawia ślad w systemie i czego nie sposób zignorować.
No tak... Tylko w sytuacji, kiedy biją się ludzie, albo ktoś coś rozwala, a my widzimy to siedząc w aucie, trudno wysyłać korespondencję. Co robić? Oczywiście - dzwonimy. Na straż miejską, policję, jednolity numer alarmowy - 112. Tylko po opisaniu całego zdarzenia prosimy o podanie imienia i nazwiska osobę przyjmującą zgłoszenie i numeru naszego zgłoszenia. Idealnie byłoby to sobie gdzieś zapisać albo nagrać, ale już sama prośba i jej realizacja dają bardzo duże szanse na reakcję. W końcu przyjmujący zgłoszenie nie wie, czy sobie tego nie zapisaliśmy. Często imię i nazwisko tej osoby pada na początku, kiedy podniesie słuchawkę, ale ja mam problem z zapamiętaniem tego szybkiego potoku słów, kiedy wzburzona dzwonię z jakimś poważnym problemem. Nie mam za to problemów z zapytaniem o to ponownie, kiedy usłyszę, że zgłoszenie zostało przyjęte.
Zakładając, że będzie reakcja na nasz meldunek, kartkę z danymi można wywalić. Jeśli nie ma reakcji - piszemy skargę. W skardze oczywiście podajemy imię i nazwisko osoby przyjmującej zgłoszenie i ten tajemniczy numer, pod którym widnieć powinno nasze zgłoszenie. Ja dodatkowo podaję także godzinę dokonania meldunku. I nie wahajmy się - służby są od tego, by reagować. Jeśli osoba zgłaszająca nie podejmuje żadnych działań, kiedy służby nie reagują, uczą się "niereagowania". I kiedyś ktoś może wzywać pomoc dla nas, a wytrenowane w nicnierobieniu służby też nic nie zrobią.
Ja właśnie tworzę skargę na szczecińską straż miejską - za brak reakcji na moją korespondencję w sprawie nieprawidłowego parkowania na szczecińskim Niebuszewie.
Ogólnie - nie bójmy się zgłaszać nieprawidłowości. Nie każdy chodzi codziennie naszymi ścieżkami, nie każdy widzi uciążliwości i niebezpieczeństwa. Na zmiany bez podpowiadania możemy czekać latami, a kiedy coś zgłosimy, jest szansa, że sytuacja na newralgicznym odcinku poprawi się szybciej.
Bo przecież kto, jak nie my, powinniśmy zmieniać naszą okolicę tak, by przyjemnie się nam funkcjonowało na co dzień?
Chciałam się podzielić moimi spostrzeżeniami przy zgłaszaniu czegokolwiek - od zapotrzebowania do nieprawidłowości.
Otóż - mili Państwo - bez względu na to, czego dotyczy Państwa zgłoszenie, najbardziej liczy się papier. List polecony, w ostateczności mail. Coś, co zostawia ślad w systemie i czego nie sposób zignorować.
No tak... Tylko w sytuacji, kiedy biją się ludzie, albo ktoś coś rozwala, a my widzimy to siedząc w aucie, trudno wysyłać korespondencję. Co robić? Oczywiście - dzwonimy. Na straż miejską, policję, jednolity numer alarmowy - 112. Tylko po opisaniu całego zdarzenia prosimy o podanie imienia i nazwiska osobę przyjmującą zgłoszenie i numeru naszego zgłoszenia. Idealnie byłoby to sobie gdzieś zapisać albo nagrać, ale już sama prośba i jej realizacja dają bardzo duże szanse na reakcję. W końcu przyjmujący zgłoszenie nie wie, czy sobie tego nie zapisaliśmy. Często imię i nazwisko tej osoby pada na początku, kiedy podniesie słuchawkę, ale ja mam problem z zapamiętaniem tego szybkiego potoku słów, kiedy wzburzona dzwonię z jakimś poważnym problemem. Nie mam za to problemów z zapytaniem o to ponownie, kiedy usłyszę, że zgłoszenie zostało przyjęte.
Zakładając, że będzie reakcja na nasz meldunek, kartkę z danymi można wywalić. Jeśli nie ma reakcji - piszemy skargę. W skardze oczywiście podajemy imię i nazwisko osoby przyjmującej zgłoszenie i ten tajemniczy numer, pod którym widnieć powinno nasze zgłoszenie. Ja dodatkowo podaję także godzinę dokonania meldunku. I nie wahajmy się - służby są od tego, by reagować. Jeśli osoba zgłaszająca nie podejmuje żadnych działań, kiedy służby nie reagują, uczą się "niereagowania". I kiedyś ktoś może wzywać pomoc dla nas, a wytrenowane w nicnierobieniu służby też nic nie zrobią.
Ja właśnie tworzę skargę na szczecińską straż miejską - za brak reakcji na moją korespondencję w sprawie nieprawidłowego parkowania na szczecińskim Niebuszewie.
Ogólnie - nie bójmy się zgłaszać nieprawidłowości. Nie każdy chodzi codziennie naszymi ścieżkami, nie każdy widzi uciążliwości i niebezpieczeństwa. Na zmiany bez podpowiadania możemy czekać latami, a kiedy coś zgłosimy, jest szansa, że sytuacja na newralgicznym odcinku poprawi się szybciej.
Bo przecież kto, jak nie my, powinniśmy zmieniać naszą okolicę tak, by przyjemnie się nam funkcjonowało na co dzień?
czwartek, 4 sierpnia 2016
86. Jest i sukces
Poza męczeniem policji, straży miejskiej i ZDiTM, w dniu 31.03.2016 pomęczyłam też podobny zestaw podmiotów - policję, straż miejską i ZBiLK.
Dzień dobry.
Dziękuję za przesłaną informację.
Informuję, że e-malia Pani przesłano do KP Szczecin Niebuszewo, celem podjęcia w tej sprawie czynności przez dzielnicowego.
z up. asp. sztab. Piotr Zaborowski WP KMP w Szczecinie
Być może dlatego, że kilka dni po wysłaniu mojego maila rozpoczęto stawianie w tym miejscu ogrodzenia z siatki. Skoro zaplanowane były jakieś ruchy, nie odnotowano potrzeby udzielenia mi odpowiedzi. Sama baba zobaczy. Nie sądzę, by spowodował to mój list - raczej to efekt decyzji podjętych wcześniej, niemniej jednak całą akcję uważam za sukces - nie mój, ale sukces. Liczba imprez znacząco się zmniejszyła. Dzieciakom ustawione ogrodzenie specjalnie nie przeszkadza, ale zdecydowanie rzadziej przychodzą poskakać po dachach.
Szanowni Państwo!
Od
blisko roku opuszczone kamienice przy ul. Krasińskiego (naprzeciwko wylotu ulicy
Niemcewicza) i przy ul. Niemierzyńskiej (naprzeciwko wylotu ul. Barnima)
są placem zabaw dla okolicznych chuliganów. To, że odbywają się tam
sezonowe libacje alkoholowe, z darciem się, bójkami i tłuczeniem szyb
oraz butelek, to najmniejszy problem, choć bardzo uciążliwy dla
mieszkańców sąsiednich bloków. Od jakiegoś czasu
okoliczni „aktywiści” znaleźli sobie nowe zabawy. Wyłamują zamki,
wchodzą do budynku i bawią się w środku, rzucając z okien butelkami.
Przez niezamknięte wejścia dostają się tam także dzieci (w wieku na oko
od 8 do 13 lat), które próbują wydostać się na dach lub rzucają
przedmiotami w tych, którzy pozostali na dole, przed budynkiem. Ostatnio
widziałam zabawy z ogniem, których celem było podpalenie drzwi jednego z
budynków gospodarczych. Młodzież namiętnie próbuje wywalać mury, co
pięknie jej poszło z budynkami gospodarczymi na podwórku kamienicy przy
ul. Niemierzyńskiej. Świetnie się bawią na dachach budynków
gospodarczych, nie myśląc o tym, że stare konstrukcje mogą runąć pod ich
ciężarem. Mnie nawet nie będzie szkoda, jak sobie zrobią krzywdę, bo
jedna gęba mnie będzie mi się darła pod oknami. Tyle, że na połamanych
nogach może się nie skończyć, a nikomu nie życzę ani śmierci ani
kalectwa. Świetnie zadziałało zamurowanie otworów okiennych na parterach
– może warto zrobić to samo z bramami?
Zgłaszałam,
kiedy złomiarze kradli zabezpieczenia studzienek. Nawet przyjechał
radiowóz, kazał zakryć studzienki i zabrał kilku z aktywistów. Tyle, że
nie na długo – wrócili po kilku godzinach i już nie niepokojeni przez
nikogo zebrali swój łup. Studzienki na podwórku otwartym ( za ostatnią
kamienicą przy ul. Niemierzyńskiej) zostały zabezpieczone
tekturą/sklejką, na podwórku zamkniętym ( za przedostatnią kamienicą) są
otwarte, ziejąc zachęcająco. Kilkukrotnie zgłaszałam straży miejskiej
to, co się tu dzieje, zgłaszała także sąsiadka. Ostatnio pojawiło się
niesamowite zabezpieczenie – trzy taśmy foliowe, okręcone na dwóch
kijkach. Nie wiem, ile przetrwały, ale po południu już fruwały luzem.
Zgłoszenia telefoniczne do straży miejskiej niewiele dają, a zwykle nic.
Kiedy pijany młodzian wspinał się na rusztowanie zamontowane na
kamienicy przy ul. Niemierzyńskiej, gdy malowano na nim solidarnościowy
mural, nie udało mi się doczekać przyjazdu straży miejskiej, na
szczęście pijak nie zleciał.
Zdaję
sobie sprawę, że w Szczecinie jest wiele niebezpiecznych miejsc i nie
sposób zapewnić kontroli nad wszystkimi, jednak na pewno nie jest
rozwiązaniem powieszenie foliowych pasków tam, gdzie prężnie działająca
młodzież wywala ceglane ściany. Bez regularnych kontroli na podwórkach
(wszystkich) tych kamienic sytuacja się nie zmieni. Ewentualnie
zamontowanie monitoringu. Proszę o skuteczne zajęcie się sprawą ZANIM
dojdzie do tragedii.
Na te wieści odpowiedziała dla odmiany wyłącznie policja:
Dziękuję za przesłaną informację.
Informuję, że e-malia Pani przesłano do KP Szczecin Niebuszewo, celem podjęcia w tej sprawie czynności przez dzielnicowego.
z up. asp. sztab. Piotr Zaborowski WP KMP w Szczecinie
Być może dlatego, że kilka dni po wysłaniu mojego maila rozpoczęto stawianie w tym miejscu ogrodzenia z siatki. Skoro zaplanowane były jakieś ruchy, nie odnotowano potrzeby udzielenia mi odpowiedzi. Sama baba zobaczy. Nie sądzę, by spowodował to mój list - raczej to efekt decyzji podjętych wcześniej, niemniej jednak całą akcję uważam za sukces - nie mój, ale sukces. Liczba imprez znacząco się zmniejszyła. Dzieciakom ustawione ogrodzenie specjalnie nie przeszkadza, ale zdecydowanie rzadziej przychodzą poskakać po dachach.
Jak widać - można. Trzeba tylko chcieć.
Subskrybuj:
Posty (Atom)